Inspire2Live heeft zich, in mijn ogen, wijselijk teruggetrokken. Het bestuur heeft haar verantwoordelijkheid genomen en toegezegd terug te treden zodra alle lopende zaken afgehandeld zijn en een nieuw bestuur aangezocht is. Inmiddels is met KWF Kankerbestrijding een regeling getroffen waarin alle lopende studies overgenomen worden zodat de voortgang van hetgeen door ons in beweging gezet is, is gewaarborgd. Dat was onze eerste prioriteit, zorgen dat de wetenschappelijke studies door zouden lopen.
Maar hoe zit het nou met de Discovery Network (DN)? Die prachtige groep topwetenschappers die vanaf 2011 een ongekende samenwerking hebben opgestart met als doel doorbraken in de behandeling van kanker te bewerkstelligen. Velen denken dat we dat ook hebben overgedragen aan KWF, maar niets is minder waar. KWF heeft de studies die door deze groep zijn opgestart overgenomen, maar het voortzetten van deze bijzondere en baanbrekende samenwerking is nog steeds één van de speerpunten van Inspire2Live. En het DN is een enorm succes. In Nederland heeft de DN groep o.l.v. Hans Clevers recentelijk een subsidie van Sta Op Tegen Kanker gekregen van €6 miljoen. Dit is voor een prachtig programma binnen het DN. Zo ook hebben een aantal Amerikaanse DN leden subsidies gekregen van Amerikaanse fondsen voor onderzoeken op het gebied van prostaatkanker en alvleesklierkanker. Kortom, het concept werkt en trekt ook financiering aan zodat er ook daadwerkelijk resultaten behaald kunnen gaan worden. Dit is voor ons een ongelooflijk mooi resultaat en we zijn dan ook heel erg blij dat ondanks de tegenwind die we hebben ervaren, dit belangrijke werk onverminderd door gaat.

Wat betreft mijn eigen rol is er eigenlijk niet heel veel veranderd. Vorig jaar in het voorjaar waren we al aan het nadenken over de next step. Het feit dat het DN team zo voortvarend aan het werk was, gaf ons de ruimte om nieuwe initiatieven op te starten. Eén van de zaken die opgepakt zijn is het vergroten van de groep Patient Advocates (PA), mondige patiënten die zich inzetten om de stem van de patient duidelijker te laten horen. Eigenlijk de slagkracht van onze super PA Peter Kapitein drastisch vergroten. Inmiddels hebben we een zeer actieve en gemotiveerde groep van zo’n 30 PA’s die op alle niveaus meepraat om ervoor te zorgen dat de stem van de patiënt leidend wordt in het nemen van beslissingen binnen de gezondheidszorg, of zoals PA Veronica van Nederveen het laatst prachtig verwoordde, er is geen gezondheidszorg zonder patiënten.

Ik ben samen met Peter ook gaan nadenken over het opzetten van meerdere Discovery Network samenwerkingen maar dan rondom andere thema’s. Het eerste DN is vooral gericht op het vinden van targeted medicine, ofwel geneesmiddelen die het effect van specifieke DNA mutaties kunnen opheffen. Dit is een zeer veelbelovende tak van onderzoek die zoekt naar die combinaties van geneesmiddelen die ervoor kunnen zorgen dat de kanker uiteindelijk schaakmat gezet wordt. Er zijn echter nog meer veelbelovende terreinen van onderzoek. Zo is er ook in de immunologie sprake van ongelooflijke doorbraken. De immunologie insteek is erop gericht het immuunsysteem te (re)activeren om de kankercellen weer als lichaamsvreemd te gaan beschouwen en dus op te ruimen i.p.v. te laten groeien alsof het ‘normaal’ is. Hier wordt al jaren heel veel van verwacht, maar de laatste jaren lijken hier echt enorme stappen in gemaakt te worden. Daarnaast zijn er nog thema’s als nucleaire geneeskunde, nanotechnologie, life style, chirurgie, complementaire geneeswijzen etc. Een veelvoud aan thema’s die elk een deel van de oplossing kunnen bieden. We gaan op elk van deze thema’s DN’s bouwen. Per thema de allerbeste wetenschappers samenbrengen om zoals de eerste DN al volop doet, kennis, inspiratie, middelen maar vooral ook informatie delen om zodoende vele malen sneller tot resultaat te komen. Inmiddels weten we hoe ongelooflijk succesvol zo’n samenwerking kan zijn, dus niets houdt ons tegen om dit verder te gaan uitbouwen.

We hebben de eerste stappen al gezet voor de eerstvolgende twee DN’s. Ons doel is om voor het einde van het jaar minimaal twee nieuwe DN’s op te starten. De eerste contacten zijn al gelegd in NL en Europa en begin juni gaan Peter en weer ik naar de VS om daar een aantal toppers te spreken en hun commitment te vragen voor deze prachtige samenwerking. Het voelt heel erg goed om hier weer met volle energie mee bezig te zijn. Ik voel het bloed weer borrelen, de spanning, de verwachting maar bovenal de belofte die deze samenwerkingen hebben voor de toekomst van de kankerbehandelingen en daarmee voor alle kankerpatiënten. Inspire2Live als beweging van en voor de patiënt.

Na 23 augustus wordt mij ook vaak gevraagd: “Maar hoe doe je dat nu dan qua betaling?” Laat ik daar dan ook maar geheel duidelijk in zijn. Inspire2Live werkt hard aan het vinden van een manier om de mensen die full-time bezig zijn om alle projecten op te zetten en draaiende te houden, te kunnen betalen. De funding hiervoor is momenteel nog niet gevonden. In de tussentijd krijg ik dus niet betaald voor alle uren die ik hierin steek. Ik probeer op alle mogelijk manieren mezelf te financieren zodat ik door kan met dit belangrijke werk. Gelukkig krijg ik steeds meer steun en denken inmiddels veel mensen mee om tot een structurele oplossing te komen, want dit is voor de lange termijn geen oplossing. Mijn pensioenpotje is bijna op, terwijl nu juist meer tijd en energie gestoken moet gaan worden om nieuwe initiatieven op te starten. Eind vorig jaar heeft Launch HCM uit Rotterdam, een vriend en zakenrelatie van mij, een prachtig gebaar gemaakt door toe te zeggen al mijn reiskosten voor haar rekening te nemen. Dat is zo ongelooflijk mooi, want dat is helemaal in de geest van samen zoeken naar een oplossing. Launch geeft me de ruimte om te reizen, dat is een grote zorg minder. Ik ben ervan overtuigd dat ook de andere kosten opgepakt gaan worden. Daarover zijn we met verschillende partijen in gesprek, maar ideeën en suggesties zijn uiteraard meer dan welkom.
Om af te sluiten met een dierbare quote: ‘Alleen een dwaas blaast tegen de wind, maar met elkaar veranderen we hem van richting.’

Wordt vervolgd

The post Back on the road appeared first on Coen van Veenendaal.

PNAS-2014-Kox-1322174111

The post De kracht van de Wim Hof Methode appeared first on Coen van Veenendaal.

Foto: Jannemieke Fotografie

Geertjan had naast zijn liefde voor de varkenssector ook een andere reden om met meer dan gemiddelde bevlogenheid betrokken te zijn bij Alpe d’HuZes/BIG Challenge. Geertjan had slokdarmkanker. De behandelingen leken aanvankelijk effect te hebben, maar telkens als de ziekte onder controle leek, kwam hij toch weer met meer hardnekkigheid terug. Geertjan had de pech ook iedere keer rond juni met behandelingen te zitten waardoor het afreizen naar Alpe d’HuZes er keer op keer niet van kwam. Vorig jaar was hij wel op de berg en dat hebben we geweten. Tijdens de bezinningsbijeenkomst van de BIG Challenge teams, stond Geertjan voor de groep en inspireerde ons met zijn verhaal over doorgaan, over nooit opgeven en over de kracht vinden om met tegenslagen om te gaan. Zijn stem was aangetast maar zijn spirit was zo krachtig dat iedereen opgetild werd, klaar om het onmogelijke waar te maken. Het feit dat hij daar stond, na alle tegenslagen, was het levende bewijs dat er hoop is.

In het najaar van 2013 kreeg Geertjan met een heftige tegenslag te maken. Door alle bestralingen was er een gat ontstaan tussen zijn luchtpijp en zijn slokdarm wat niet meer te repareren was. Hij kreeg te horen dat hem nog dagen restte en dat de tijd van afscheid nemen daar was. Geertjan nam die taak voortvarend op zich en zo kreeg ik ook een mail waarin hij, heel persoonlijk, bedankte voor de mooie momenten die we gedeeld hadden. Helaas geen mogelijkheid meer om persoonlijk afscheid te nemen. Daar zit je dan, naar je scherm te staren. Geen woorden, tranen, ontzetting. Zo’n beer van een kerel. Zoveel geestdrift, zoveel levenslust. Hoe kan dat nou zomaar ophouden? Herinneringen aan Herman Houweling doemden op. Ook Herman leek onoverwinnelijk maar werd uiteindelijk geveld door de gevolgen van zijn darmkanker. Ik heb geantwoord, al weet ik niet of dat erg samenhangend was. In een voor mij emotionele periode, kwamen dit soort berichten extra hard binnen.

Een aantal weken gingen voorbij en de verwachtte rouwkaart viel niet op de mat. Langzaam hoorde ik van mensen uit de BIG Challenge organisatie dat Geertjan toch nog teveel van het leven hield om er zomaar vandoor te gaan. Hij kon dan weliswaar niet meer slikken, maar als dierenarts had hij op geheel eigenwijze de artsen zover gekregen dat ze met sondevoeding zijn lichaam weer nieuwe energie zouden geven. Dat werkte wonderwel en Geertjan ging door met het doen van datgene wat hij heel graag deed, namelijk ideeën bedenken en die delen met zijn omgeving. Af en toe zag ik op twitter een tweet voorbij komen, waar hij reageerde op het een of ander. Illustratief was zijn reactie op mijn oproep of iemand een iPhone 4 te koop had voor mijn dochter. Hij reageerde met: Ik heb er één maar die ben ik van plan zelf nog even te gebruiken ;-). Heerlijk gevoel van relativerende humor. In december gaf hij aan wel weer een keer bij te willen kletsen en of ik zin had langs te komen in het hospice waar hij sinds oktober lag om te overlijden… Een bijzonder verzoek.

Toen ik Geertjan op 2 januari opzocht in Nijmegen, trof ik een vrolijke man aan. We hebben uren zitten kletsen, alsof er niets aan de hand was. Ja hij kon niet slikken en kreeg al zijn voeding via slangetjes, maar verder mankeerde hij niets! We hebben over allerlei zaken gesproken en Geertjan stond midden in het leven. Nieuwe ideeën, betrokkenheid bij zijn voormalige werkgever en natuurlijk BIG Challenge en Alpe d’HuZes. Hij wilde ook alles weten van mijn ervaringen met Wim Hof De Iceman en mijn bezoek aan Polen in december. Geweldig vond hij dat en hij wilde graag zelf ook leren wat je met de ademhalingsoefeningen kunt bereiken. Het gaf prachtig aan dat hier niet iemand bezig was te sterven, maar een man die vol in het leven stond. Hij maakte ook grapjes over het feit dat hij eigenlijk maar 3 maanden in het hospice mag verblijven en dat hij daar bijna aan zat.

Geertjan kreeg uitstel van het hospice en mocht blijven. Natuurlijk, want zo’n vrolijke klant stuur je niet naar huis. Geertjan bleef communiceren met de buitenwereld en leek onsterfelijk. De tumor in zijn slokdarm groeide echter weer verder en vorige week werd duidelijk dat de sondevoeding niet meer mogelijk was via zijn slokdarm. Geertjan, fysiek verzwakt vond het tijd om het leven los te gaan laten. Vorige week hadden we via mail contact en gaf hij aan me nog graag een keer te willen zien. Dus vandaag ben ik bij hem langs gegaan. Weer verbaasde hij me. Ik verwachtte een hele zwakke Geertjan aan te treffen. En natuurlijk is zijn lichaam er niet op vooruit gegaan, maar zijn geest was nog krachtig en scherp als altijd. Waar ik verwachtte een half uurtje emotioneel afscheid te gaan nemen, hebben we ruim 2 uur zitten praten, lachen, plannen maken en het leven en de actualiteit doorgenomen zoals vrienden met elkaar doen. Gewoon twee mensen die onder het genot van een bakkie koffie bijkletsen. Wat was het gaaf. We lachten op een gegeven moment zo hard dat ik bang was dat we eruit gegooid zouden worden wegens verstoring van de openbare orde ;-). Natuurlijk hebben we ook over het proces van het leven loslaten gesproken. Prachtig om zo open en ‘gewoon’ over dit bijzondere en emotionele proces te praten. Wat kan het toch mooi zijn om met elkaar zelfs deze heftigste zaken te bespreken, te delen, te voelen.

Net als met Herman in 2010, voelde het nu ook niet goed om afscheid te nemen. Afscheid klinkt en voelt als iets definitiefs. Goede vrienden blijven en daar neem je geen afscheid van. We hebben elkaar een dikke knuffel gegeven en afgesproken elkaar ooit, ergens weer te gaan zien. Ik kijk nu al uit naar dat ongetwijfeld prachtige moment.

The post Afscheid of tot ziens? appeared first on Coen van Veenendaal.

Een paar korte berichtjes op Twitter, een paar losse reacties…. Dat was alles wat er in de sociale media over te lezen was….. De “beruchte”, maar o zo belangrijke, projecten van Inspire2Live zijn overgedragen aan KWF en gaan gewoon door. En een accountant heeft de uitgaven van Inspire2Live grondig onderzocht en heeft geen onrechtmatigheden gevonden. Geen onrechtmatigheden….. Geen graaigedrag….. Twee maal goed nieuws dus….

Een half jaar geleden buitelde de vaderlandse pers over elkaar heen om te roepen dat er weer een graaier met het geld van de goedgevige Nederlanders vandoor zou zijn gegaan. Half Nederland had een mening op basis van een halve krantenkop in de Telegraaf en schroomde niet om deze mening op de sociale media te delen. Resultaat was een grote imagoschade voor AD6. En niet te vergeten voor de direct betrokkenen / beschuldigden… Om nog maar te zwijgen over de schade voor de patiënten….

Ik zat te wachten op de storm met reacties op dit goede nieuws van afgelopen week. Maar half Nederland gaf deze week niet thuis. Het bleef bij die paar tweets die ik op 1 hand kan tellen. Ook geen artikel in de Telegraaf of NRC. Niets….. Doodstil…..

Ik zal even uitleggen wat er gedaan is…. Een accountant heeft onderzoek gedaan naar de gelden die Inspire2Live heeft ontvangen van Alpe d’HuZes (via KWF). En dan vooral wat er met die gelden gedaan is. De verdachtmaking was dat Coen en kornuiten er met dat geld vandoor zouden zijn gegaan onder het mom van managementkosten. Maar het onderzoek wijst uit dat nagenoeg alle gelden verantwoord besteed zijn. Alleen is er 74.000 euro uitgegeven aan fondsenwerving die niet afgesproken was. Maar daar heeft KWF begrip voor. En de projecten die zijn geïnitieerd door Inspire2Live worden overgenomen door KWF. Ze dragen namelijk stuk voor stuk bij aan het doel dat alle AD6′ers voor ogen hebben….het moet en zal een chronische ziekte worden…

Het komt er dus gewoon op neer dat Coen van Veenendaal niets onreglementairs gedaan heeft. Het is en blijft niet handig wat er gebeurd is, dat staat als een paal boven water. Maar er zijn mooie dingen gebeurd met dat geld. Onderzoekers en wetenschappers over de hele wereld zijn meer bereid om onderzoeksresultaten met elkaar te delen. Geen concurrentiestrijd meer, geen achterhouding meer van belangrijke ontdekkingen….maar samenwerken om die ziekte de wereld uit te krijgen. Het project ‘Understanding Life’ heeft daarvoor gezorgd. Ik hoop dan ook vurig dat KWF ook dat project heeft overgenomen. Dat project gaat er namelijk voor zorgen dat mijn kids later dat ene telefoontje van de huisarts niet hoeven te ontvangen…

Het valt me wel op dat Alpe d’HuZes zelf ook geen mening heeft deze week, los van wat tweets waar verwezen wordt naar het persbericht van KWF. Een half jaar geleden is flink afstand genomen van Inspire2Live. Ik weet natuurlijk niet wat er nog allemaal meer gespeeld heeft, maar op basis van de informatie van deze week lijkt dat onterecht te zijn.

Ik zou denken dat dit goede nieuws de ultieme kans is om de opgelopen imagoschade weer een beetje uit te deuken. Het is namelijk helemaal niet waar wat half Nederland een half jaar geleden dacht en nu nog denkt, het is helemaal niet waar wat de Telegraaf schreef, het is helemaal niet waar wat Nieuwsuur toen op de buis slingerde. Maar het is stil…..doodstil….. Het mag dan een zaak zijn tussen KWF en Inspire2Live maar half Nederland ziet alles toch als één organisatie, namelijk Alpe d’HuZes! Dan mag je daar best een mening over hebben….

Kanker heb je samen, niet alleen…. Een mooie uitspraak tijdens wereld kanker dag. En kanker los je ook samen op, niet alleen…. Maar ik heb toch het idee dat er nu twee kampen zijn ontstaan. Twee kampen die beide hetzelfde mooie doel voor ogen hebben. ’Understanding Life’ had de onmogelijke opgave had om wetenschappers wereldwijd bij elkaar te brengen. Waarom lukt dat wel en lukt het niet om toe te geven dat er dingen niet handig zijn gelopen? Dat er dingen in de media gezegd zijn die niet helemaal terecht zijn. Dat er toch wat voorbarige reacties en beschuldigingen zijn gegeven en gedaan. Mopper nog één keer op elkaar, geef elkaar een hand en ga samen weer vol voor het ultieme doel! Ik ga er dit jaar weer met de volle overtuiging voor…. Ik geloof nog steeds in de goede bedoelingen van beide kampen!

Het is triest dat de ophef voor niets is geweest. Maar ik ben wel blij dat er nog 5.000 mensen geloven in dit doel en over 3 maanden toch weer die berg gaan trotseren. Samen gaan we ruim 10 miljoen ophalen. Maar dat hadden er 30 miljoen kunnen zijn….. Ben toch benieuwd hoeveel patiënten daar uiteindelijk de dupe van zullen zijn. Je zou die verslaggever van de Telegraaf maar zijn…..

Bronnen:

http://nos.nl/artikel/619235-inspire2live-hoeft-niet-te-betalen.html

http://www.kwf.nl/over-kwf/pages/Persbericht-KWF-neemt-studies-Inspire2Live-over.aspx

http://inspire2live.org/news/inspire2live-draagt-wetenschappelijke-projecten-over-aan-kwf-kankerbestrijding/”>

The post Mooie blog van Rob Kuijpers appeared first on Coen van Veenendaal.

Na de eerste ontmoeting met Wim Hof in december is alles heel snel gegaan. Onder de indruk van zijn methode en later in januari de eerste verhalen van patiënten die met behulp van de Wim Hof Methode de controle over hun leven terug hadden gekregen, was ik heel erg benieuwd naar de kracht en reikwijdte van dit alles. Op al mijn zoektochten ben ik immers veel prachtige verhalen en ‘wondermiddelen’ tegengekomen en hoewel ik altijd positief ben over nieuwe dingen, heb ik toch ook geleerd niet naïef te zijn en blind te geloven in mooie verhalen. Maar ik er stap wel graag zelf in om te ervaren wat iets kan betekenen. Dus de uitnodiging van Wim om mee te gaan naar de top van de Kilimanjaro, was een prachtige manier om zelf te onderzoeken hoe groot de kracht echt is. Dankzij de geweldige financiële support van een aantal hele lieve mensen, was ik in staat deel te nemen aan dit grensverleggende experiment.

Nadat ik ja had gezegd, ben ik me pas gaan verdiepen in het fenomeen hoogteziekte. Hoogteziekte is namelijk de belangrijkste horde die overwonnen moet worden als je in drie dagen naar 6000 meter hoogte wil gaan. Hoogteziekte zo leerde ik, is grillig, onvoorspelbaar, kan iedereen treffen, is potentieel levensgevaarlijk en is vrijwel niet te bestrijden als het echt toeslaat. Voorwaar geen erg aanlokkelijk vooruitzicht ;-). Maar positief bekeken was dit ook de ultieme mogelijkheid om zin en onzin van de Wim Hof Methode te ervaren. Met een groep van 26 man kun je geen verstoppertje spelen en hoogteziekte negeren is al helemaal geen optie.

Lichtelijk gespannen arriveerden we op 24 januari met de hele groep in Moshi Tanzania. We hadden één dag om te wennen aan de overgang van winters Nederland naar tropisch Tanzania. De volgende dag kregen we uitleg van onze gidsen over wat ons te wachten stond en hoe de tocht er uit zou zien. Toen ze hoorden dat we van plan waren om in plaats van de gebruikelijke 5-6 dagen in slechts 3 dagen naar boven te willen en dat nog wel alleen gekleed in shorts, sprak hun blik boekdelen. De hoofdgids vergat zelfs even vriendelijk te lachen en in zijn ogen was het ongeloof duidelijk te zien: “Weer zo’n zooitje idioten die geen idee hebben hoe heftig een berg van 6000 meter hoogte is!!” Hij deed nog verwoede pogingen om ons tot redelijkheid te bewegen, maar daarin was hij dan weer vrij kansloos. We hebben hem uitgelegd hoe we van plan waren deze onmogelijk opgave te volbrengen, maar dat landde niet echt. Hoofdschuddend stemde hij toe, maar je zag hem denken: “Daar komen ze wel van terug”.

Op zondagochtend om 11:00 uur stonden we bepakt en bezakt klaar op 1700 meter hoogte aan de rand van het tropische oerwoud dat de voet van de Kilimanjaro omzoomt. Gespannen, nerveus, nieuwsgierig maar ook blij dat nu eindelijk het grote avontuur van start ging, begonnen we aan de klim naar 3700 meter. Om elkaar een beetje in de gaten te houden, had iedereen een buddy. Mijn buddy was Zeger Schoenmaker een ultra sportieve prachtkerel. We hebben elkaar enorm gesteund op de berg en het was heel speciaal om de klim zo intens samen te beleven. De eerste dag zouden we gelijk twee etappes afleggen in vergelijking met ‘normale’ groepen. Normaliter klim je de eerste dag naar 2700 meter om rustig te acclimatiseren. Voor ons betekende dit een tocht van 21 km en een hoogteverschil van ruim 2000 meter. Vanaf de start hebben we ons volledig gefocust op de intensieve ademhaling. Elke stap diep en volledig in- en uitademen om telkens het zuurstofgehalte in het bloed optimaal te laten zijn. Onderweg hielden we lijsten bij waarin we zuurstofsaturatie, hartslag en alle symptomen van hoogteziekte maten. Nadeel van deze intense focus was wel dat we weinig oog hadden voor de spectaculaire natuur waar we ons in bevonden. De eerste uren liepen we door een tropisch regenwoud met weelderige begroeiing, lianen, bloemen, apen en allerlei plantensoorten die je in Nederland voor veel geld in het tuincentrum koopt. Echt geweldig. We hadden geluk want negen van de tien dagen regent het hier, maar wij hadden stralend weer. Na enkele uren werd de begroeiing kariger en liepen we door een dor heidelandschap, maar dan met heidestruiken van drie tot vier meter hoog. Heel apart. Hoe hoger we kwamen hoe kaler het landschap. Om een uur of vijf begon het te betrekken en nadat we een prachtige dubbele regenboog hadden gezien, brak er een stevige regenbui los. Het was inmiddels ook donker geworden, iets wat op de evenaar in enkele minuten gepiept is. Dus de laatste 1,5 uur liepen we in het donker en in de regen terwijl de temperatuur inmiddels gezakt was naar een graadje of vijf. De eerste serieuze test dus. Ook het gebrek aan zuurstof was heel duidelijk. Voor iemand die nog nooit veel hoger geweest was dan 2800 meter, een vreemde gewaarwording. Maar we merkten ook gelijk dat de WHM effectief werkte in het op peil houden van het zuurstofgehalte. Ondanks de hoogte had niemand moeite om het wandeltempo hoog te houden en ook had niemand last van hoogteziekte. In het kamp merkte je wel dat inspanningen lastiger waren, zeker als je niet goed de ademhaling vast hield. De hoogte en gebrek aan zuurstof was dus wel degelijk voelbaar. Na een stevige maaltijd en een gezamenlijke ademhalingssessie, zijn we op tijd gaan slapen. ‘s-Nachts krijgen de meeste mensen vooral last van hoogteziekte omdat je ademhaling dan veel minder intensief is. Ook reageert het lichaam pas na enkele uren heftiger op de ijlere lucht. We hadden dan ook afgesproken om midden in de nacht nog een keer bij elkaar te komen om extra ademhalingsoefeningen te doen. Een onwelkome onderbreking van een toch al niet geweldige nachtrust, maar alles voor het welslagen van het experiment.

Ondanks de ijle lucht en de onderbreking, moet ik zeggen dat ik een aantal uren goed heb geslapen. De zon scheen weldadig en de top van de Kilimanjaro was prachtig te zien vanuit het kamp. Na het ontbijt vertrokken we voor etappe twee naar een hoogte van 4750 meter. Nu zou het pas echt serieus worden, want op die hoogte is het gebrek aan zuurstofdruk echt heftig. De wandeling was ‘maar’ negen kilometer, maar het gebrek aan zuurstof in combinatie met een substantieel lagere temperatuur, maakte dat deze tocht veel meer van een ieder vroeg dan dag één. Wat wel geweldig was om te zien, was dat je met de ademhalingstechniek eigenlijk continu in staat was om de zuurstofsaturatie naar 100% te brengen. Dus als de saturatie daalde en je merkte dat het gebrek aan zuurstof hoofdpijn of lichte duizeligheid tot gevolg had, was dat met stevig doorademen vrij gemakkelijk weer recht te trekken. Ofwel, we konden ‘spelen’ met de zuurstofdruk in het lichaam, los van de zuurstofdruk in de omgeving. Echt een super krachtig gevoel! Dag twee verliep qua weer hetzelfde als dag één namelijk zon in de ochtend en begin middag en dit keer een flinke sneeuw/hagelbui halverwege de middag. Nu liepen we in ons blote lijf bij 0 gr C in de sneeuw… We moesten alle zeilen bijzetten om het lijf warm te houden en de zuurstofdruk in het bloed op peil te houden, terwijl we ook nog gewoon 11% omhoog liepen. Hard werken dus. Over de begroeiing is niet veel te vertellen. Los van het feit dat we daar helemaal geen oog meer voor hadden, was er ook niets meer. Alpine dessert wordt dit genoemd, ofwel eindeloze kaalheid. Geen grassprietje wil hier nog groeien ;-).

Om 16:00 uur waren we in het kamp en kregen we gelegenheid om het lijf wat rust te gunnen. Hier was echter geen sprake van echt relaxen want het stevig doorademen bleef van belang om het gebrek aan zuurstof te compenseren. Enkelen van ons hadden lichte klachten van hoofdpijn, maar een stevige ademsessie loste alles weer op. Hoogteziekte onder controle heet dat. Zo simpel als ik het nu schrijf was het niet helemaal, maar met relatief eenvoudige middelen, konden we uitstekend functioneren op deze enorme hoogte. Ik ben zelfs nog een stukje gaan hardlopen om lekker warm te worden. De blikken van de andere kampbewoners bij het aanschouwen van deze ‘overbodige’ inspanning was vermakelijk. Normaal doe je vooral zo weinig mogelijk om het gebrek aan zuurstof niet al te heftig te ervaren. Ik vond het een kick om te ervaren dat zelfs inspanning mogelijk is, mits je intensief genoeg blijft doorademen. De wetenschap dat je je saturatie elke keer naar 100% kunt brengen, geeft een geweldig gevoel. We hadden een paar uur om te relaxen en op adem te komen. Na een vroege maaltijd zijn we op tijd naar bed gegaan. Ook nu zijn we weer midden in de nacht opgestaan om extra ademhalingen te doen. Deze nacht was niet echt om over naar huis te schrijven. Het gebrek aan zuurstof is zo heftig dat zodra je in slaap valt, je wakker wordt. Je verblijft continue in een soort slaap/waak staat. Ik ben gewoon lekker diep blijven doorademen en vond het prima. Dan maar niet slapen.

Om 3:00 uur zijn we opgestaan want om 4:00 uur zouden we vertrekken. Normaal vertrekt men midden in de nacht om genoeg tijd te hebben de top te bereiken en weer af te dalen. Wij schatten in dat we minder tijd nodig zouden hebben en we wilden gebruik maken van de zonnewarmte zoveel als mogelijk. Bij vertrek was het zo’n -9 gr C. Daar stonden we dan, klaar voor de laatste 1250 meter, slechts gekleed in een korte broek in de barre vrieskou. Momenten waarop je gemakkelijk kunt denken: “Hoe heeft het zover kunnen komen?”. Maar uiteraard ook ongelooflijk gaaf om mee te maken. In colonne liepen we de steile wand richting de kraterrand op. De eerste drie kilometer zouden we 1000 meter stijgen. Over een puinhelling ging het in een rustig tempo naar boven. Volle focus op de ademhaling om de duizeligheid voor te zijn. Lichaam op temperatuur houden door warmte in je kern te laten branden. Alles wat we in de maanden (voor mij weken) voorafgaande aan de tocht hebben getraind in ijskoude baden, koude douches en wandelingen in de natuur met alleen een korte broek aan. Nu moest het bewijs geleverd worden dat we met onze focus en ademhaling echt in staat zouden zijn het onmogelijk waar te maken. Wat heel leuk was om te merken is dat onze gidsen gaandeweg steeds meer respect kregen voor onze groep. Het bleek geen bluf want we deden wat we gezegd hadden. Steeds meer werd het een samenwerking waarbij zij ook intensief meehielpen om deze missie te laten slagen, echt heel erg mooi. De zonsopkomst om 6:00 uur was verbluffend mooi. Na 600 meter stijgen kreeg ik moeite om mijn lijf goed warm te houden en besloot ik om een windjack aan te doen. Voor mij nog iets teveel gevraagd om beide elementen te managen terwijl we ook nog steil omhoog liepen. Na drie uur stonden we op de rand van de krater bij Gillman’s Point op 5760 meter. Na wat gedronken en gegeten te hebben, zijn we over de kraterrand doorgelopen naar het hoogste punt, Uhuru point, op 5895 meter. Inmiddels was de zon weliswaar gaan schijnen en was het nog slechts -6 gr C, maar door een stevige wind wk 6 (gevoelstemperatuur -15/-20 gr C), was het meer dan koud op de volledig open liggende kraterrand. Aandacht om te genieten van het uitzicht hadden we dan ook niet. Volledig in focus marcheerden we naar de top. Ongelooflijk om te ervaren dat het eigenlijk nog vrij gemakkelijk ging. Ja, de omstandigheden waren onbarmhartig. Ja, de zuurstof was praktisch afwezig, maar we liepen in een strak tempo, de meesten met ontbloot bovenlijf, naar een van de hoogste toppen van de wereld! Om 8:57 uur na 4 uur 45 minuten stonden we op het dak van Afrika. Minder dan 48 uur nadat we vertrokken waren. De gids zou later zeggen dat hij moeite had het tempo vast te houden terwijl hij dit al jaren doet en dat hij het met vier lagen kleding aan behoorlijk koud had…

We zijn een paar minuten boven geweest om wat foto’s te maken. Ik was zo volledig gefocust op de ademhaling, dat ik nauwelijks tijd heb genomen om het moment tot me te laten doordringen. Mijn doel was de WHM te ervaren en dat is ongelooflijk goed gelukt. Voor de terugweg hebben we ons goed aangekleed, zodat we de focus en ademhaling wat konden laten vieren. Naar beneden lopen is heerlijk. Iedere meter die je daalt geeft het gevoel beter te kunnen ademhalen. Om 11:00 uur waren we terug in het kamp waar we de nacht hadden doorgebracht. Hier konden we eten, even bijkomen en wat rusten voor we door zouden dalen naar het kamp op 3700 meter. Daar zouden we de nacht doorbrengen. Gek genoeg, viel ik als een blok in slaap toen ik even op mijn bed ging liggen. Nu voelde 4750 meter hoogte weldadig aan. Blijkbaar past het lichaam zich razendsnel aan de omstandigheden aan. Om 16:00 uur hebben we de laatste negen kilometer gedaald naar het basiskamp waar we aan het eind van de middag aankwamen. Nu was het vooral genieten, lekker kletsen en alle emoties tot je laten doordringen. Nu ook zag ik veel bewuster alle verschillende landschappen, de uitzichten en begroeiingen. In het kamp was het prachtig om van iedereen te horen hoe ze de tocht naar de top beleefd hadden. De opluchting dat de missie geslaagd was, dat we de sluipmoordenaar ‘hoogteziekte’ onder controle hebben kunnen houden en dat iedereen veilig en gezond weer terug was in het basiskamp. Een tombola van emoties en ook een gevoel van onwezelijkheid. Het is toch bizar dat je als ongetrainde bergbeklimmers binnen 48 uur naar 5895 meter kunt lopen en dat dan eigenlijk ook nog relatief gemakkelijk volbrengt? Machtig om te ervaren waartoe het lichaam in staat is als je het lichaam voedt met de levensenergie zuurstof.

Dit smaakt naar veel meer. De verhalen van de patiënten in de groep zijn zo verschrikkelijk indrukwekkend. Henk, die 1,5 jaar geleden nauwelijks nog kon lopen vanwege de reuma, die nu als een jonge God in de voorste geledingen naar boven loopt. Anna, die 5 jaar geleden te horen kreeg dat ze nu waarschijnlijk wel in een rolstoel zou zitten vanwege MS, zonder problemen liep ze naar boven. En nog meer van dit soort verhalen. Natuurlijk zijn het individuele cases waar je geen conclusies aan mag en kunt verbinden, maar het maakt wel enorm nieuwsgierig. Mijn handen jeuken om samen met patiënten, artsen en wetenschappers hiermee aan de slag te gaan. Het kan alleen maar voordelen hebben als je middels deze methode het lichaam en de natuurlijke weerstand ijzersterk maakt. Het is in mijn optiek de basis van gezondheid, de basis van herstel. Dus we hebben een mooie uitdaging om hiermee aan de slag te gaan. Ik zeg: “Doen!”

The post Beklimming Kilimanjaro appeared first on Coen van Veenendaal.

Hij is het optreden als ‘attractie’ (zo noemt hij het letterlijk zelf) best wel zat. Hij is een natuurmens die in de natuur zoekt naar de grenzen van het menselijk lichaam. Letterlijk van heet naar koud, van hoog naar laag. Telkens toetsen of hij in staat is de elementen te trotseren. Hij heeft middels een vastomlijnde methode ontdekt dat hij in staat is met zijn ademhaling en focus zijn autonome zenuwstelsel en daarmee zijn immuunsysteem te kunnen besturen cq te kunnen beïnvloeden. Autonoom en besturen in één zin is biologisch gezien onmogelijk want die twee zijn juist elkaars tegengestelde. Wim heeft wetenschappers van de Radboud Universiteit gevraagd ham aan een test te onderwerpen die deze hypothese zou kunnen toetsen. Die uitdaging hebben ze opgepakt. Ze hebben hem endo-toxines ingespoten nadat hij zich had voorbereid. Bij iedere gewone sterveling heeft dat een felle reactie in het lichaam tot gevolg waardoor je enkele uren koorts, hoofdpijn en algehele malaise kent. Bovendien kun je in het bloed vaststellen dat er een (door het autonome zenuwstelsel aangestuurde) reactie optreedt die duidelijk meetbaar is. Wat niemand (behalve Wim) verwacht had gebeurde, namelijk niets… Hij kon de reactie stoppen en de ziekteverschijnselen volkomen voor zijn. Dit was echt heel spectaculair nieuws en dit is ook gepubliceerd in een medisch tijdschrift. In de wetenschap is één casus echter niet voldoende om iets te bewijzen en wellicht is Wim gewoon een uitzondering die iets kan wat niemand kan.

Wim heeft niet stilgezeten en heeft inmiddels vele mensen opgeleid om hetzelfde te kunnen als hij omdat hij een bijdrage wil leveren aan de wereld en niet alleen maar een attractie wil zijn. De tweede studie was dus logischerwijs: kun je 12 gezonde vrijwilligers trainen om dit ook te kunnen in een paar dagen? Ja was zijn antwoord. De tweede studie was dus 12 gezonde vrijwilligers met en 12 zonder de methode. Beide groepen kregen weer de endo-toxines ingespoten. De resultaten van deze studie worden binnenkort gepubliceerd en zijn nog niet bekend gemaakt. De methode is echter goed over te dragen omdat Wim het heeft teruggebracht tot een aantal belangrijke basisprincipes die iedereen zich eigen kan maken. Met training is iedereen in staat hetzelfde te bereiken waartoe Wim in staat is.
Het is een methode die relatief gemakkelijk aan te leren is, waarmee je je lichaam kunt aansturen, gezonder maken en waarmee je je weerstand kunt activeren.

Je kunt je voorstellen dat ik op dit punt in het verhaal aangekomen, al 1000 ideeën kreeg over wat dit zou kunnen betekenen voor (kanker)patiënten en wat de waarde hiervan voor het programma Understanding Life zou kunnen zijn. Ik geloof echt dat dit een hele belangrijke sleutel is om het lichaam te versterken, het niveau van zuurstof (de levensenergie van elke gezonde cel) te verhogen en daarmee een veel krachtiger antwoord te kunnen geven op indringers of onnatuurlijke celdelingen. Dit moet verder onderzocht worden, dat zijn we aan de wereld verplicht. Wim heeft mij gevraagd hem daarbij te helpen omdat ik de laatste jaren daar veel ervaring mee heb opgedaan. Kort en goed, 10 dagen na onze eerste ontmoeting ben ik met hem mee gegaan naar Polen waar hij een trainingscentrum heeft. Heb ik zijn methode geleerd en zat ik in een bergbeek van 0 gr C zonder te bevriezen en rende ik 15 km door het bos in alleen een korte broek en renschoenen, terwijl de NO wind door het bos gierde, zonder koud te worden. Ik heb dus zelf ervaren wat het met je lichaam doet, heel bijzonder. Maar hoe gaan we de stap naar patiënten maken?

De eerste stap is een expeditie die Wim 24 januari heeft georganiseerd naar de top van de Kilimanjaro. Nou is hij zeker niet de eerste die dat doet, maar deze expeditie wordt anders, uiteraard. Hij gaat met een groep van 25 mensen waarvan de meeste een ernstige ziekte onder de leden hebben (MS, kanker, astma, reuma, Ziekte van Crohn etc). Kortom niet echt een doorsnee groep oergezonde mensen. Deze groep gaat in drie dagen naar de top zonder te acclimatiseren waar normaal minimaal vijf dagen voor staat en dan nog haalt slechts 60% van de mensen het vanwege hoogteziekte. Bovendien zal iedere deelnemer slechts gekleed gaan in een korte broek… (op de top van 5900 m kan het behoorlijk vriezen). Wim is ervan overtuigd dat hij kan aantonen dat wij met zijn methode (deze mensen zijn uiteraard allemaal getraind in zijn methode) in staat zijn het lichaam aan te zetten tot veel snellere aanmaak van rode bloedcellen waardoor het gebrek aan zuurstof (op 5900 meter <50%) gecompenseerd wordt. Hij heeft mij gevraagd mee te gaan om de mensen extra te inspireren, de artsen die meegaan te helpen hiermee aan de slag te gaan en uiteraard om de methode zelf ook verder te ervaren zodat ik ook een ambassadeur kan zijn. Ik heb hier best even over nagedacht (ja dat doe ik ook af en toe) omdat het wel uitermate zinvol moet zijn. Inmiddels heb ik het besluit genomen dat ik het ga doen, want dit is zo gaaf dat de wereld hiermee kennis moet maken en de wetenschap gestimuleerd moet worden om dit te gaan onderzoeken bij zo veel mogelijk verschillende ziektebeelden. Vrijdag vertrekken we dus. Ongelooflijk spannend want we moeten volledig vertrouwen op de methode van Wim Hof. Doorzettingsvermogen of een sterk lichaam is onvoldoende waarborg om hoogteziekte voor te zijn. Dat maakt het heel spannend en weer een reis in het onbekende. Ik vertrouw volledig op de methode en ben ongelooflijk geïnspireerd om uit te zoeken wat dit kan betekenen voor patiënten. Uiteraard ga ik daar meer over vertellen na deze prachtige expeditie.

The post Expeditie Kilimanjaro appeared first on Coen van Veenendaal.

The post Terugblik 2013 appeared first on Coen van Veenendaal.

The post Artikel Volkskrant 19 december 2013 appeared first on Coen van Veenendaal.

In Lagos gingen alle formaliteiten voorspoedig en werd ik opgewacht door Evans, collega van een kennis van me, die de komende dagen mij zal begeleiden en wegwijs maken in deze wereldstad met 21 miljoen inwoners (ruim 2 keer zoveel als New York!). Heerlijk om zo iemand te hebben om vragen aan te stellen en die je kan vertellen waar je wel en vooral beter niet naar toe kunt gaan.
Na aankomst gelijk maar eten met Rosa (Keniaase die bij project betrokken is), Benjamin (mijn Nigeriaanse contactpersoon) en Kunle een collega van Benjamin. Bij een lokaal restaurantje hebben we lekker gegeten en ideeën uitgewisseld voor de komende dagen. Ik heb geen agenda ontvangen en zal er achter komen dat Afrikanen niet van die planners zijn. Veel wordt ad-hoc geregeld.

Zaterdag was de grote World Cancer Day Youth Jamboree. Ze hadden een prachtig programma in elkaar gedraaid om de jeugd van Lagos te informeren over kanker en te betrekken bij awareness projecten. De opkomst was wat tegenvallend, zeker in vergelijking met voorgaande jaren. Maar de beleving was er niet minder om en een mooie afwisseling van informatie, inspiratie en entertainment met Nigeriaanse rappers zorgde voor veel levendigheid.

Aan het eind van de middag zijn we met Evans nog over de lokale markt gereden. Helaas was er niet voldoende tijd om te gaan shoppen, maar wat een chaotisch tafereel. Overal spullen en zooi en 3 verdiepingen hoog. Echt komisch om te zien. Overal mensen en allemaal vrolijk. Na het diner hebben we nog op het strand gewandeld en op een groot scherm voetbal gekeken samen met 500-600 feestende Nigerianen.

Zondag begonnen we vroeg met een ontbijtsessie. Seun onze Nigeriaans/Amerikaanse patient advocate, vertelde over zijn Bone Marrow project en de andere aanwezigen vertelden over hun activiteiten. Kunle (26 jaar) nam vervolgens het woord om het blauwdruk plan wat hij had opgesteld door te nemen. Ik dacht nog ‘Oh nee toch!’ aangezien dat 38 pagina’s tekst is. Maar hij deed dat op een bevlogen en gestructureerde manier dat iedereen met zijn mond open zat te luisteren. Wat een bevlogenheid en wat een welbespraaktheid.Op een gegeven moment liepen de tranen me over de wangen, want ik zag het leiderschap wat een dergelijk megaplan nodig heeft. De nieuwe Martin Luther King is opgestaan, echt kippenvel! Prof Okoye ook aanwezig gaf aan dat we met dit plan en deze bevlogenheid een homerun hebben geslagen. Prof Okoye is de vertegenwoordiger van de UICC in Afrika en een zeer gerespecteerde medicus. Als zij iets zegt heeft het een natuurlijke autoriteit die ongekend is. Daarbij is ze heel bescheiden wat het heel krachtig maakt. Kortom, alle ingrediënten zijn aanwezig om een geweldig programma uit te rollen.

Na een paar uur alles doorgesproken te hebben, zijn we nog op bezoek gegaan in het Universiteitsziekenhuis van Lagos. Dan zie je wel dat de stand van de zorg heel anders is dan in NL. Veel oude apparatuur en hele sobere omstandigheden voor patiënten en personeel. Het deed me sterk aan Costa Rica denken.

Na dit bliksembezoek was het tijd om naar het vliegveld te gaan voor de vlucht naar Abuja, sinds 1991 de nieuwe hoofdstad. Hier zouden we gesprekken hebben met ministerie van volksgezondheid en andere NGO’s. Alles op zijn Afrikaans dus geen haast. Het vliegtuig vertrok met 1,5 uur vertraging, maar niemand die daar ook maar iets van zegt. Op het vliegveld waren we nog getuige (en onderdeel) van een waar volksfeest omdat Nigeria in de 1/4 finale van de Afrika cup won van de grootste titelkandidaat Ivoorkust. Iedereen ging helemaal los, geweldig.

Maandagochtend hadden we televisieopnames voor de nationale televisie in verband met World Cancer Day, een mooie gelegenheid om het project wat nu PECA heet ‘Partnership for the Eradication of Cancer in Africa’ onder de aandacht te brengen. Een half uur vertelden we over de samenwerking tussen Inspire2Live en de Nigeriaanse en Keniaase organisaties. Men was erg onder de indruk en het leverde mooie beelden op. Er is mij beloofd een link te sturen van de uitzending maar dat is nog niet gelukt tot op heden…

‘s-Middags hadden we een persconferentie op het ministerie van Volksgezondheid samen met de minister en een aantal andere NGO’s, ook weer ter gelegenheid van WCD. Veel aandacht voor kanker en dus een prachtige basis voor de laatste dag waarop we met een groot aantal organisaties spijkers met koppen zouden moeten slaan. Na de persconferentie hadden we nog een bijeenkomst met Chief Mark, de vrouw van de president van de senaat. Mevrouw Mark is betrokken bij het opzetten van een screening faciliteit in een van de afgelegen plekken in Nigeria. Ook zij zag veel in een samenwerking om de krachten veel effectiever te bundelen dan nu het geval is. Met haar hebben we een sterke link naar de overheid dus dat kan geen kwaad :-).

De dinsdag was de dag waar alles op gericht was. Benjamin had iedereen die met kanker bezig is gevraagd naar deze bijeenkomst te komen in Abuja om de blauwdruk te bespreken. Hij had geen idee hoeveel mensen daadwerkelijk zouden komen want dat weet je in Nigeria nooit van te voren.
Al vroeg kwamen we bij elkaar om alles voor te bereiden. Om 12.00 uur zou de meeting starten en waren er zo’n 40 mensen aanwezig. Langzaam vulde de zaal zich en om 12.45 uur besloot men te starten. Toen waren er zo’n 100 organisaties vertegenwoordigd Na wat plichtplegingen door hoge aanwezigen (erg belangrijk in Nigeria) mocht ik een presentatie geven over onze mondiale visie en de vorderingen die we maken op het gebied van samenwerking tussen de top-instituten in Europa en de USA. Samenwerken om het onmogelijke waar te maken, dat was de kernboodschap. En om al die verworven kennis ook beschikbaar te maken voor iedereen, moet die samenwerking ook in Nigeria en andere landen opgezet gaan worden. Na mij nam Kunle het woord en blies iedereen omver met zijn vlammende verhaal en glasheldere uitleg van de blauwdruk. Net als in het kleine groepje in Lagos, was iedereen diep geraakt. Een levendige discussie tussen de inmiddels ruim 120 aanwezige organisaties volgde en iedereen was voor een samenwerking en zei zijn/haar medewerking toe. Na ruim 3,5 uur besprekingen was het duidelijk dat deze samenwerking er gaat komen en dat we op korte termijn de eerste gecoördineerde acties gaan zien. Of zoals Kunle het verwoordde: Synchronicity is synchronized Energy. Iedereen schreef op formulieren welke bijdrage zij aan het geheel kunnen en willen geven en het team gaat dat nu uitwerken en de puzzel completeren waar nodig. Het gevoel overheerst dat deze samenwerking alle ingrediënten in zich heeft om grote stappen te gaan maken. Het zal er nu op aankomen dat er daadwerkelijk stappen en resultaten gemaakt gaan worden. Ik heb daar alle vertrouwen in. Het mooie is dat er in een land als Nigeria heel snel successen geboekt kunnen worden. Dat succes gaat de motor zijn achter meer actie. Vanuit Inspire2Live gaan we andere partijen in USA en Europa interesseren voor dit project om te helpen met kennis, resources en geld. Een aantal partijen zoals IARC en ASCO hebben al aangegeven heel erg geïnteresseerd te zijn. Daar gaan we dus beginnen.

Zo eindigde een zeer enerverende trip. In het vliegtuig viel ik als een blok in slaap want het was op alle fronten een zeer uitputtende maar ook ongelooflijk inspirerende beleving. Woensdag in NL was ik fysiek weliswaar geland, maar mijn gedachten zaten nog in Nigeria. Inmiddels ben ik wel weer echt ‘geland’ en begin het op zijn plek te krijgen. Via de mail blijf ik op de hoogte en met Kunle heb ik bijna elke dag contact via FaceTime. Geweldig die mogelijkheden vandaag de dag. Nigeria heeft inmiddels de Afrika cup gewonnen dus als dat een voorbode is…

Wordt vervolgd

The post Bezoek Nigeria 2013 appeared first on Coen van Veenendaal.

De eerste stap is een aantal gesprekken wat we met verschillende patient-organisaties, NGO’s en overheid in Nigeria gaan voeren begin februari, om de ideeën bij elkaar te brengen. Daarna zullen we gaan werken aan het opstarten van de eerste pilot in Nigeria en waarschijnlijk ook in Ghana en/of Kenia. Wij spelen de rol van bruggenbouwer en brengen alle benodigde kennis bij elkaar. Het is heel bijzonder om te zien dat daar veel behoefte aan is.

Wordt vervolgd.

The post Project Afrika appeared first on Coen van Veenendaal.